امروز در باغی که نزدیک خانه ما قرار دارد چاهی را دیدم که درخت انجیری در آن رشد کرده و بیرون آمده است، چاه تا چند سال پیش یک چاه بی‌فایده و ترسناک بود اما طبیعت همه قدرتش را به کار گرفت تا از دل چاه و تاریکی و بی فایده‌گی اش معجزه ای بیرون بیاورد و این درخت انجیر از داخلش سر درآورد، سال‌های دوری را به یاد آوردم که گیله مرد مهربانی به نام میرعلی عمو با عینک ذره‌بینی در این باغ کشاورزی می‌کرد و از چاه آب می‌کشید برای باغش، بعد از مرگ او دیگر سطلی درون چاه نیفتاد و آبی از آن برداشته نشد و چاه مانند جزیره ای متروک وسط باغ ماند تا طببعت نقشه های خود را در رابطه با او عملی کند.

هر سال به اردی‌بهشت که نزدیک می‌شویم در گوشه و کنار این سرزمین شگفتی‌های جدیدی کشف می‌کنم، بهار چقدر درس دارد برای ما آدمها و چقدر کشف نشده ها و ناشناخته ‌ها در گوشه کنار ما منتظر است تا کشف شود.

پی نوشت ۱ : بذر تمام بدبختی‌های‌ ما در سال‌هایی‌ کاشته می‌شود که با آدم‌هایی‌ سر و کار داریم که معتقدند نه تنها دریافته‌اند‌ چه چیزهایی برای خودشان درست است، بلکه «‎صلاح دیگران» را نیز می‌دانند.

#تئوری_انتخاب

#دکتر_ویلیام_گلسر

پی نوشت ۲: در میخانه ببستند خدایا مپسند که در خانه تزویر و ریا بگشاییند

#حافظ

پی نوشت ۳ : 

خفتگان را خبر از محنت بيداران نيست

تا غمت پيش نيايد، غم مردم نخوری

#سعدی

پی نوشت ۴ :این اوج مصیبت انسان عصر ماست؛ له کردن آنهایی که نمی‌فهمیمشان ...فهم خود را اوج فهم جهان دانستن.

کتاب: فردا شکل امروز نيست

#نادر_ابراهیمی