احتمالش خیلی زیاد بود که من در سرزمینی، رنگی، نژادی، فرقه‌ای، قبله‌‌ای و زمانی دیگر به دنیا می‌آمدم(گاهی باید به این مسئله هم فکر کرد) و شرایطی متفاوت برایم به وجود می‌آمد، اما به دلایلی قرار شد که من در دهکده‌ای پا بر عرصه وجود بگذارم که در جنوبش یک تپه قرار داشت و پایین تپه یک رودخانه در جریان بود که قرار بود بعدها عاشقش شوم، آن طرف رودخانه یک دسته درخت تبریزی ردیف و منظم دیده می‌شد پشت تبریزی‌ها قله کوه‌هایی بیرون زده بود که در طول تاریخ بعضی از اهالی آن دهکده که عاشق می‌شدند یا دلشان می‌گرفت یا بدون هیچ دلیلی بر روی تپه می‌نشستند و به کوه‌های دور دست می‌نگریستند.همان سالهای کودکی که نخستین تجربه‌های درک جهان را در بالا و پایین رفتن از این تپه آغاز نمودم کوه در دور دست توجه‌ام را جلب می‌کرد و قلقلکم می‌داد یک روز با اسب سپیدی به سویش بتازم و حداقل بدانم آن سرزمین دور دست کجاست؟ اطمینان داشتم یک روز به آن کوها می‌رسم و حتی گاهی خواب رفتن به سوی کوه‌ها را می‌دیدم. آن سالها هنوز گوگل مپ اختراع نشده بود و رابطه‌ما هم از جنوب به واسطه‌ی رودخانه به همه روستاهای پایین دست قطع بود و نمی‌توانستیم ازشان بپرسیم قضیه این کوه‌های پس زمینه روستایتان چیست؟ هشت سال پیش ساعت شش صبح یک روز تابستانی تحت تاثیر یک کتاب ( #کیمیاگر ) که شب قبلش خوانده بودم دوچرخه‌ام را برداشتم و از سفیدرود گذشتم تا به سوی تحقق رویاهای کودکیم بروم، رویای رسیدن به کوه‌های آبی در دور دست‌ها خلاصه با قصه‌های زیادی با دوچرخه از روستاها گذشتم و به کوه‌های سیاهکل رسیدم حتی اسب سفیدی را که آرزویش را داشتم در مسیر دیدم و احتمال دادم به جای اینکه در طویله پدربزرگم به دنیا بیایید بر حسب اشتباه چند کیلومتر آن ور تر به دنیا آمده است‌. چند سالی است از آن ماجرا گذشت اما هنوز که یادم می‌آید با خودم فکر می‌کنم اگر آن شب آن کتاب( #کیمیاگر ) را نمی‌خواندم هرگز به فکر تحقق یک رویای کودکی نمی‌افتادم و هرگز آن کار را شروع نمی‌کردم و شاید هرگز (از آن مسیر) به آن کوه‌ها نمی‌رسیدم و شاید هم یک روز اتفاقی می‌رسیدم اما نمی‌شناختمشان...جملات، کتابها و اندیشه‌ها خیلی قدرتمندند... #پائولو_کوئیلو در کتاب کیمیاگر می‌نویسد: در این سیاره یک حقیقت بزرگ وجود دارد هر که باشی وهر کار کنی وقتی چیزی را از ته دل می طلبی وطلب می کنی این خواسته در روح جهان متولد شده .این ماموریت تو بر روی زمین است . تحقق بخشیدن به افسانه های شخصی یگانه وظیفه آدمیان است. همه چیز تنها یک چیز است وهنگامی که آرزوی چیزی را داری سراسر کیهان همدست می شود تا بتوانی این آرزورا تحقق بخشی .    

#رودخانه_تبار

بحران جدید دنیا

جنگ نیست

خشکسالی

و حتی؛ تروریسم نیست!

بحران جدید دنیا  بحران واژه است

بحران واژه هایی که زاده نشد

برای بیان

برای سرودن

و به تصویر کشیدن وسعت عشق

در یک زن....

راستش و من هنوز هم واژه مناسبی برای توصیفت پیدا نکردم. ماه قبل پریسا بهم پیام داد که  برای تولدت دارد یک ویدویوی غافلگیری درست میکنند، بهم گفت در یک جمله توصیفت کنم، کار سختی بود  میدانی چرا تو همه تو در یک جمله جمع نمی‌شد، من تمام شب را فکر کردم و فکر کردم صبح کمی بعد از طلوع دوچرخه ام را برداشتم در مسیر تیکه تیکه از خاطراتت را  مثل سکانس های یک فیلم سینمایی مرور می‌کردم، و هر بار با هر خاطره یک لبخند بر روی لبم مینشست، میدانی سکانس‌هایی که در ذهنم مرور می‌کردم کدام بود، همان سکانسی که زدی روی ترمز و به پرنده های جلوی جاده خیره شدی پرنده‌ها خیلی به ما نزدیک شده بودند و من این موضوع را ربط دادم به این نکته که پرنده ها درون آدمها را میبینند و چون ما دوستشان  داریم از ما نمی‌گریزند، همان سکانسی که در شالیزار تا زانو در گل فرو رفته بودی و پا به پای زنان سرزمینم شالی کاری می‌کردی، من گفته بودم تو به این مردم عشق میتابی چنان که بعد از هر بار رفتند تا ماه ها سراغت ار از من می‌گیرند، یک سکانسی هم بود کنار سپیدرود داشتیم غروب خورشید را تماشا میکردیم، و سکانس بعدی آبنتی در آب وای چقدر کودک درون ما  بیدار شده بود...سکانس ها پشت سکانس ها....اینکه بعد از هر بار رفتنت تقریباً هر روز مکاتبه داشتیم، بعد که مریض شده بودم کلی حمایتم کردی، یک سکانسی هم بود که در ماشین داشتم از آرزوهایم میگفتم، بعد تو عینک دودی است را بر روی پیشانی ات گذاشتی و زل زدی به چشمانم و گفتی چرا که نه...تو میتونی...یک سکانس هم مربوط به اولین روز آشنایی ما بود همان روز که مثل خورشیدی بر بالای تپه طلوع کردی من کنار سپیدرود داشتم به سگی نگاه میکردم که بعد از یک تصادف که منجر به از دست دادن دستهایش شد وضعیت بدی داشت و آن را به  ما واگذار کرده بودند تا بهش رسیدگی کنیم، آن سگ حالش خوب شده بود، و تازه بچه هایش را به دنیا آورده بود من نگاهی به بالای تپه انداختم و تو را دیدم که با یک دوربین بزرگ در دستت داری می آیی پایین، خب فکر کردم تو هم مثل همه رهگذران راهت را میگری میروی سمت سپیدرود و صرفاً یک رهگذر هستی اما تو آمدی کنارم ایستادی و ما  بدون اینکه احوالپرسی کنیم شروع به گفتگو کردیم چهل پنج دقیقه با هم درباره موضوعات بسیار مهمی صحبت کردیم، و دوستی ما شروع شد و از آن سال به بعد من هر سال منتظر آمدنت بودم... تو با آمدنت و مهرت نور و عشق می‌پاشیدی و همین نور و عشق بود که بعد از رفتنت همه را دلتنگت کرده بود.

 بعد سالهایی آمد که من کم کم به آرزوهایم رسیدم، آنچزهایی را که منتظرش بودم از راه رسید، سفرهای زیادی انجام دادم، تجربه ها کسب کردم، با انسان‌های جدیدی آشنا شدم و در کنارشان تجربه‌های جدیدی داشتم. اما مهمترین اتفاق آشنایی ام با استادم بود.مردی صبور و مهربان که با حوصله تلاش می‌کرد آموختنی‌ها را به من بیاموزد، استادی که هم دوست بود و هم همسفر و هم یک همکار خوب(و کسی بود که سالها منتظرش بودم )

بعد از آن سال که تو رفتی آدم های زیادی آمدند از کنارم رد شدند و کنار رود نشستند و اما هیچ کدام شبیه تو نبودند هیچ کدام زبان طبیعت را مثل تو درک نمیکردند نمی دانستند رود چه میگوید پرنده حرف حسابش چیست، هیچ کس مثل تو آدمها را همانطور که هست  و فقط برای اینکه آدم هستند  دوست نداشت و هیچ کس  مثل تو بدون حساب کتاب دوست داشتن را بلد نبود...خب من حق دارد که این روزها که افیانوس ها و قاره ها بین ما فاصله انداخته دلتنگت شوم و دلم برای آن روزها تنگ شود...

یک روز
یک رود
در خاطراتش مرور میکند
یادش می‌آید
نخستن زنی را که به درونش خیره شد
و آخرین زنی را که با او یکی شده
دوستش داشته
در آغوشش گرفته
و با شوق و ذوق کلی عاشقش شده
خب طبیعی است که یک رود دلش خیلی تنگ شود
بغض گلویش را بگیرد
از روی لج طغیان کند
ببین دوست من
یک رود با همه دلسنگیش
دلش گاهی خیلی تنگ می‌شود
یک رود خاطراتش را فراموش نمی‌کند
یک رود یادش می ماند
که چه کسی، چقدر دوستش داشته
و آن زن که خنده هایش طبیعی بود
دوست داشتنش طبیعی بود
آغوشش طبیعی بود
چه خوب بلد بود با او یکی شود
رود شود
زلال شود...
یک روز یک مترسک
دلش خیلی تنگ میشود
تب لرز می‌کند
شب‌ها را تا صبح بیدار می‌ماند
جواب پرنده‌ها را نمی‌دهد
و بعد از سالها در یک شب طوفانی
دلش با یک صاعقه می‌ترکد
چشمانش را سیل اشک می‌گیرد
میلرزد، میلرزد، میلرزد...
زنده میشود
و یکهویی تکان می‌خورد
آن یکی پایش را زمین می‌گذارد
اری
عشق زنده می‌کند
و عشق آدم و مترسک که حالی‌اش نیست
مترسک به کلبه باغ می‌رود
کلاه حصیری به سر میگذارد
کفش ورنی به پا می‌کند
کت نو می‌پوشد
و به همین سادگی
در جستجوی یک زن
در به در کوچه های دنیا می‌شود
زنی که خیلی سالها پیش دیده
و تنها زنی بود که مثل طبیعت می‌خندید
زبان طبیعت را
خوب می‌فهمید
و با شکوه ترین نگاه دنیا را داشت
یک روز یک جاده دلتنگ می‌شود
یک پرنده دلتنگ می‌شود
یک گل دلش تنگ می‌شوند
و حتی خورشید
یک شب دلش برای این زن تنگ می‌شود
تصمیم می‌گیرد
فردا را زودتر طلوع کند
میترسم
دلتنگی برای این زن
در دنیا خیلی زیاد شود
خورشید به موقع نتابد
باران به موقع نبارد
پرنده به موقع عاشق نشود
رود به موقع نیاید و به موقع به دریا نرود
و دلتنگی برای این زن
بزرگترین بحران این دنیا شود