من عاشق  ان سراشیبی  بودم  که بر رویش  گلهای  بنفشه میروید  اما هرگز فرصت  نداشتم هنگام عبور از ان سراشیبی  دسته ای  بنفشه  بچینم چون بابا جان وقتی میخواست به ماهیگیری برود تند تند راه میرفت ومن  بایستی پشت سرش میدویدم پایین همان سراشیبی بود که سپیدرود

خروشان به دریا میرفت  ان سال ما  تازه اولین خانه مان را بر روی  بالای  تپه  ساخته بودیم  و من روزهایی را که حتی با بابا جان به ماهی گیری نمیرفتم  میتوانستم روی ایوان بلند خانه مان ماهیگیرها را تماشا کنم که از این سوی اب با قایق هاشان به ان سو میرفتند  ان سال هنوز شش سال بیشتر نداشتم حدود سالهای 1320  بود با این حال بابا جان گاهی مرا با خود به  کنار سپیدرود میبرد روزی که میخواست  به  ماهیگیری برود ان لباسش  را میپوشید که من  به خاطر بوی ماهی مرده ای  که از ان به مشام میرسید  هرگز دستش را نمی گرفتم  ترجیح میدادم دنبالش بدوم !ودر حالی که راه میرفت من با دویدن  هم نمیتوانستم  به او برسم  و این هنگام میترسیدم  شغالها  و جن هایی بعضی از شبها صدایشان را میشنیدیم  من را بدزدند و این دلیلی میشد بر گریه کردنم  و قتی بابا جان  صدای گریه ام را میشنید بر میگشت  و مرا بغل میکرد  .و با خود به کنار سپیدرود  میبرد    و من بر بلندی تنه  درخت پوست کنده ای که اب با خود  اورده بود مینشستم و تور زدنش را  تماشا میکردم   و میماندم  تا اولین  تورش را بزند   وقتی تور را به ساحل  می کشید  از تنه درخت میپریدم پایین  و به  سمتش میرفتم دیگر لباس بابا بوی ماهی مرده نمیداد  حال بوی ماهی تازه میداد و من با بچه های دیگر به  سمتی میدویدم که تور ها به ساحل   کشیده  میشد و ماهی ها  گاهی  از قد بابا جان هم  بزرگ تر بودند ...چقدر ماهی میگرفتند ان سالها...ماهی سفید ...ازون برون

 فیل ماهی  که مردم پشت قبرستان به  ان سگ ماهی میگفتند من هرگز نفهمیدم  چرا به این ماهی زیبا سگ ماهی میگویند  به خیالم امد سگی که تبدیل به ماهی شده باشد  بابا جان وقتی سگ ماهی به تورش  میخورد اول به ماهی فحش میداد  بعد رهایش میکرد البته قبل از رها کردنش  قمار باز های محله ارباب که ان سالها پاتوقشان کنار سپیدرود بود  بدو بدو می امدند  تا با با جان را راضی کنند  ماهی را به انها بفروشد  اما بابا جان زیر بار حرفشان نمیرفت و معتقد بود گوشت سگ ماهی حرام است  هرگز ان را به خانه نمی اورد  ادم های محله  ارباب به ان ماهی سگ ماهی نمی گفتند  و همیشه بساط  کباب گوشتش در خانه هاشان  بر پا بود خانه ما نه پشت قبرستان بود نه  محله  ارباب  خانه ما با چند تا خانه دیگر  بر روی تپه  بر بلندی اطراف  سفیدرود  قرار داشت  باغهای ما تنها باغهایی بودند که در ان چای  به عمل نمی امد  و ما به جای چای  بادام و ذرت  و کدو کشت میکردیم

ان سالها هنوز اصلاحات ارضی اعلام نشده بود و جیب نوچه های ارباب ها   پر بود  از اسکناس های  تر و تازه  هر روز  میامدند  قمار بازی میکردند  کباب میخوردند کلان همه به این ها میگفتند قمار باز لات  شبها از روی ایوان اتش بازیشان را میدیدیم  و صدای اواز خواندنشان را از دور میشنیدیم

یک شب که  شعبان لافند باز بعد از شام بر روی ایوان داشت با بابا جان  صحبت میکرد من شیش دانگ حواسم  به حرفهایش بود  هوا کمی  گرم بود  نور فانوس به سر تاسش میتابید و سرش را مثل پیاز های روی دولابچه  قرمز و براق میکرد داشت میگفت عید ها وقتی روی طناب  طناب بازی میکند  ارباب  به نوچه هایش عیدی میدهد اما به خودش که روی طناب است عیدی نمی دهد  بابا جان هم   گفت اگر ارباب میتوانست باید روی طناب  هم به تو عیدی نمیداد  و ما زدیم زیر خنده  شعبان استکان چایی را در نعلبکی  گذاشت و دهنش را باز کرد چیزی بگوید  که ناگهان صدای اوفتادن چیزی در اب به گوش رسید  خانه به لرزه افتاد و فانوس  اوزان شده بر روی دولابچه  تکان تکان خورد شعبان حرفش را قورت داد .....

تمام هواسمان  به سمت  سپیدرود  دوخته شد اه...چه  میدیدم  سرتاسر باغها یمان  و تمام تپه را اب گرفته بود  شعبان  که  هنوز  قند در دهانش بود  از جا پرید و به دنبالش بابا جان هم  دوید و رفت  شعبان لافند باز ان سال  همسایه ما بود  حالا اب داشت جلوی چشممان خانه شعبان را میبرد  ما از دور خانه شعبان را میدیدم  که به روی اب شناور بود و روی ایوانش  بچه های شعبان و زنش فریاد میزدند شعبان  در اب پرید اما کار از کار گذشته بود تپه  کم کم داشت در اب می افتاد و به سمت خانه ما می امد  خواهرم  روناک و مادر جان گریه میکردند و من  به یاد اصغر پسر شعبان افتادم  که تابستانها  سر گردو دعوایمان میشد به این فکر میکردم حالا که اصغر را اب برده  امسال  تمام گردو هایی که در باغ ارباب به زمین میریزد  مال من است ...اما وقتی یاد خواهرش  نرگس افتادم  اشکهایم سرازیر شد  چون نرگس موقع  رخت شستن کنار سپیدرود می امد از مادر جان اجازه میگرفت تا من و اصغر را به ابتنی ببرد  درهمین فکر ها بودم که بابا جان  فریاد کنان امد  ما ببه حیاط رفتیم  اسبها و گاو ها  بیرون اوردیم.....

بلاخره اب به خانه ما هم نزدیک شد  و ما از بلندی های باغ ارباب  داشتیم  از دست دادن خانه ای را تماشا میکردیم  که بابا جان  برای ساختنش خیلی زحمت کشیده بود دیگر چیز زیادی از ان سال یادم نماند  وقتی  ان سال خانه مان را اب برد  بابا جان دوباره شروع  به ساختن  خانه جدیدی کرد اما....

ادامه دارد......

بهزاد سواری 

لینک  قسمت های بعدی

-طغیان های دهه سی(قسمت اول)

-طغیانهای دهه سی(قسمت دوم)

قسمت سوم :

http://cholab.blogfa.com/post/82/%D8%B7%D8%BA%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D9%87%D9%87-%D8%B3%DB%8C(%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%D8%B3%D9%88%D9%85)

 طغیانهای دهه سی(قسمت چهارم)

طغیانهای دهه سی(قسمت پنجم)

چند نسل گذشت دیگر کسی از پیرمردان گیله مرد بر روی نیم کت قهوه خانه های کنار مزارع نمی نشیند حالا دیگر کمتر کسی است که بشود مشخص کرد پیر شده ،حقیقتا من از زمانه ای حرف میزنم که نواده های پیرمردان خود مالک تمام املاک ،مزارع وباغ های پدران خود شده اند

مو هایشان سپید نمیشود،صورتشان  نمی چروکد ،عطر ادلوف میزنند،با اتوموبیل های فوق مدرن به مزارع میروند لب مرز می ایستند و منتظر میمانند ماشین های درو از راه برسد.......

به یاد می اورند ان زمانها که بچه بودند می امدند همینجا دم مرز مینشستند و با پدرومادرشان غذا میخوردند ،می خندیدند،زیر باران،زیر افتاب سوزان .........

صدای خنده پدرشان به گوششان میرسد بوی توتون سیگارشان به مشامشان میرسند .....به مزرعه نگاه میکنند فقط نگاه میکنند نگاه میکنند ونگاه میکنند.........

به این می اندیشند چرا مفهوم زندگی کردن اینقدر دگرگون شده است......چرا ادم ها مثل گذشته به شالیزارشان عشق نمیورزند ....احساس مکنند مزارع شان کم رنگ تر از ان زمان هاست.....اری مزرعه شان زرد است....اما به یاد می اورند مزارع پدرانشان طایی بود ....بعد به یاد عشق عمیق پدر بزرگهایشان به مزارع می افتند ،به یاد می اورند که پدرانشان  خوشه ها را نوازش میکردند.....خنده شان میگیرد......اخر مگر خوشه ها احساس دارند؟

کمی به مزارع شان خیره میشوند ،در دلشان شک می افتد.....نه اشتباه نمی بینند.....نه اشتبا نمیکنند ...حقیقتا مزارع شان زرد است نه طلایی...شاید این به دلیل عشق نورزیدن به انهاست....تصمیم  میگیرند سال بعد خوشه ها را نوازش کنند....شاید سال بعد خوشه ها طلایی شوند....

سال بعد:

مردم همه جا از کسی حرف میزنند که انگار عقلش را از دست  داده ،پا برهنه به مزرعه میرود!با دستش برنج را می نشاید !سم به کار نمیبرد!...........

کارهایش مثل ادم های زمان های قدیم است!......

صبح زود از خواب بیدار میشود به مزرعه میرود باد و نسیم امیخته با بوی شالیزار  گونه هایش را نوازش میدهد ...دلش تنگ است تنگ روزگاران قدیم .....سعی میکند به مزرعه اش عشق بورزد ...به  خوشه ها عشق میورزد ....خوشه هارا نوازش میکند...

چند ماه بعد:

مردم همه جا از مردی حرف میزنند،کسی که خوشه های برنج مزرعه اش طلایی است....دانشمندان از سرتا سر دنیا به چولاب می ایند!....مزرعه اش قرنطینه میشود...در همه محافل خبری سخن از مزرعه ایست که خوشه هایی طلایی دارد....همه مخواهند مزرعه اش را بخرند...اعتنایی نمیکند...مزرعه اش رامیگیرند....تامینش میکنند....پولها را قبول نمیکند...

سال بعدی:

تمام رسانه های خبری دوربینشان را به صورت بیست و چهار ساعته بر روی مزرعه ای تنظیم کرده اند که قرار است زیبا ترین و رویایی ترین بدیده قرن شان را به نمایش بگذارند ....فصل برداشت نزدیک میشود ...همه برای برداشت اماده میشوند .....برنجها میرسند...اما طلایی نیتند...زرد زردند...

دانشمندان  نا امیدانه در رسانه ها ظاهر میشوند....ابراز تاسف مکنند....

مردم همجا از کسی حرف میزنند....کسی که راز خوشه های طلایی را میدانست...همه در به در دنبال او میگردند...دانشمندان در رسانه ها ظاهر میشوند...از او عذر خواهی میکنند....اعتراف مکنند که گرفتن مزرعه اش از او اشتباه بوده....تصویر قطع میشود ...گزارشگر دستپاچه در زیر باران شدید گزارش میدهد  یک سالی از مرگ ان مرد میگذرد  مردی که راز خوشه های طلایی را میدانست....

او مر ده بود از درد دلتنگی....زیرا مزعه اش را از او گرفته بودند...

ان سال از او مجسمه ها ساختند...کتابها نوشتند .....وفیلمها اکران کردند درباره مردی که کیمیا گر بود در کتابش نوشتند سرب را به طلا تبدیل میکرد!

اما ان سال کسی نفهمید ...درقلب این مرد چه بود

نویسنده:بهزادسواری

پی نوشت:برای خواندن قسمت های دیگر داستان پیرمردان گیله مرد بر روی ارشیو موضوعی  داستانهایم کلیک کنید