به نظرم گاهی ما به خودمان بدی میکنیم وقتی که اجازه نمی دهیم به جریان عظیم طبیعت متصل شویم، عشق، بوسه و نوازش را از طبیعت بگیریم، به آغوشش بکشیم و بیشتر درکش کنیم...

امروز یک باروز بارانی بود و من با  همه دلتنگ‌ها  و دلشوره‌ها و اما و اگرها برای بیرون رفتن از منزل و یا بیرون نرفتن تصمیم گرفتم هر طور شده بزنم بیرون و  یک لطفی در حق خودم بکنم و اجازه بدهم که باران به گونه هایم بوسه بزند،، باد مرا به آغوش بگیرد و شوق دوباره به جانم بیفتد میدانستم که خیس خیس خواهم شد اما  من از آن دسته از آدمهایی هستم که از خیس شدن هم لذت میبرند لذت میبرند... وقتی خودت را در طبیعت رها کنی  و باد و باران عمق وجودت  برود بخصوص اگر تابستان باشد و بارانی به سان باران های گرم استوایی ببارد لبریز می‌شوی از  طراوت و مهر طبیعت

امروز بر خلاف روزهای گذشته که ساحل دهکده پر بود از ماشین های مسافر و ماهیگر امروز به لطف باران کسی این اطراف نبود آرامش و طراوت همچون نخستن روزهای خلقت در طبیعت موج میزد رودخانه هم پر شور و با نشاط به دریا میرفت..

به این فکر میکنم که درک زیبایی موضوعی است که مستقیماً به دید ما آدم‌ها ارتباط دارد و اینکه بخواهیم و انتخاب کنیم چگونه ببینم ، امروز من انتخاب کردم به زیر باران بیاییم و از باران لذت ببرم و توسط او بوسیده شوم :) در حالی که خیلی از  آدم ها از بوسه های باران میگریزند و  یا احساسش نمی کنند!

شاید همه اش تقصیر این زمانه ماشینی باشد و آدم های عجیب و غریبش! این روزها اکثریت آدم ها ذهن و فکرشان در معرض مسأله  و ها اندیشه‌هاو تفکرات یک عده دیگر از آدم‌هاست (شابد این جمله عجیب به نظر برسد اما به آن غکر کنید!) و شاید علتش این است که انسان موجودی اجتماعی است(و خب خیلی وقت است که اجتماعی شده) اما واقعیت این است که اکثر آدم ها بر روی  «چگونه دیدن»  هم تاثیر میگذارند، هر کسی از زاویه‌ای دنیا را آنگونه که خود می‌پندارند می‌بینند و گاهی سعی میکند دید خود را به دیگران نیز منتقل کنند و دنیاها و فضاهای متفاوتی برای خود بسازند دنیاهایی گاه کوچک و گاه بزرگ، و خب شاید همین فضاهای فکری و حسی است که بین او و طبیعت فاصله ایجاد می‌کند، دغدغه های ذهنی و فکری اش را به سمت و سوی دیگر میبرد...

امابا همه اینها گاهی باید همه چیز را رها کنیم و با طبیعت یکی شد و با تمام احساس درک و لمسش کرد و لذت ببریم و اجازه بدهیم طبیعت ترمیمانن کنند

گر به تو افتدم نظر چهره به چهره رو به رو     
شرح دهم غم تو را نکته به نکته مو به مو
از پی دیدن رخت همچو صبا فتاده‏ام     
خانه به خانه در به در کوُچه به کوچه کو به کو
می‌رود از فراق تو خون دل از دو دیده ام 
دجله به دجله یم به یم چشمه به چشمه جو به جو
دور دهان تنگ تو عارض عنبرین خطت     
غنچه به غنچه گل به گل لاله به لاله بو به بو
ابرو و چشم و خال تو صید نموده مرغ دل 
طبع به طبع دل به دل مهر به مهر و خو به خو
مهر تو را دل حزین بافته بر قماش جان     
رشته به رشته نخ به نخ تار به تار پو به پو
در دل خویش «طاهره» گشت و ندید جز تو را

صفحه به صفحه لا به لا پرده به پرده تو به تو

طاهره قرة العین

پی نوشت 1: اولین بار که این شعر رو خوندم عجیب به دلم نشست، دوباره خوندم و دوباره  خوندم و بعد از اون  بارها و بارها خوندم، تو جنگل، کنار رودخونه، تو کوچه پس کوجه های رشت و حتی وسط کویر مهریز یزد...

پی نوشت 2: بعضی شعر ها عجیب به دل مینشیند

​​

امروز که داشتم کنار سپیدرود قدم میزدم و به زیبایی ها و طراوت بهاری طبیعت این رود مینگریستم به عظمت جهان فکر میکردم، عظمت جهان، جهانی که در آن زندگی میکنیم از پشت پنجره چشمان مان شروع میشود و تا اخرین  کهکشانی که میتوانیم ببینیم امتداد دارد...راستش این همه بزرگی جهان آدم را میترساند، شاید شما هم شنیده باشید که خورشید ما یکی از ستاره های کهکشان ماست و کهکشان ما یکی از کوچکترین کهکشان های جهان است.. اگر کنجکاویتان گل کرده پیشنهاد میکنم همین الان در اینترنت درباره این موضوع سرچ کنید تا درک کنید موضوع چقدر مهم است. چقدر درکش آدم  را به وجد می آورد میلیارد ها میلیارد ستاره و سیاره صدها برابر و گاهی هزاران برابر زمین ما هر لحظه در فضا در حال حرکت هستند چه انفجارها در حال رخ دادن و چه خورشید ها که در همین لحظه در حال متولد شدن هستند...جهان خیلی عظیم تر از آن است که بتوانیم درکش کنیم و در این بین کره زمین ما همچون ذره ای غبار بر فضای کیهانی معلق است.

داشتم گوشه ای از زیبایی های این کره زیبا را میدیدم و لذت میبردم و داشتم به این فکر میکردم که نخستین انسانهایی که کنار این رودخانه آمدند چه شکلی بودند و وقتی برای نخستین بار کنار رودخانه ایستادند به چه چیزی فکر کردند؟ و دغدغه آن روزهایشان چه بود؟ چه آرزوهایی داشتند و درباره کوه های آبی پس زمینه روستایم  مثل مردم چند سال پیش اعقاد داشتند آن کوه ها آنقدر دور است که رسیدن به آنها برایشان ممکن نیست! آیا هرگز دلشان خواست از رود عبور کنند به کوه ها برسند ؟ آیا برای آروزهایشان به اندازه کافی جنگیدند؟ آیا در این را کشته هم شدند؟ راستی مردمانی که هزاران هزار سال کنار رود میزیستند چقدر رود را دوست داشتند و دوست داشتن یک رود در جوامعشان چقدر امری رایج و طبیعی بوده؟ آیا آنها هم شب تا صبح کنار رودخانه مینشستند و طلوع خورشید را کنار رود مینگریستند و وقتی صبح به خانه می آمدند زنشان به آنها میگفت تو سفیدرود را بیشتر از من دوست داری؟

امروز هزاران سوال پیرامون طبیعت، زیبایی کره زمین و دلبری رودهایش  و عظمت جهان به ذهنم خطور کرد داشتم به این فکر میکردم در میان میلیاردها سیاره هیج  آیا هیچ رودی مثل سپیدرود وجود دارد؟

نمی دانم، اما هر بار که کنار سپدرود می روم جوری کنارش قدم میزنم و جوری به آن مینگرم که انگار رهگذر و مسافری هستم از سیاره ای دیگر، که به زودی این سیاره را ترک خواهم کرد. مثل هزاران هزارن مسافری که یک روز به این سیاره امدند و یک روز هم از این سیاره رفتند...گاهی دیرتر و گاهی زودتر...